عشق و نفرت

((**آرزو**))

سلام به همه

 امروز میخوام بعد از مدتها شروع کنم به آپیدن

با یه سخن از مولوی شروع می کنم این مطلب(آرزو) :ای جوان آرزو خواهی اندازه خواه

امروز کیه که ارزو نداشته باشه، این آرزوهان که به آدم امید به زندگی میدن و این امیده که به آدم هدف

میدن،

راستی اینم بگم که یه سریا آرزو های نشدنی دارن که نمیشه خوب این مبنی بر این نیست که امید

نداشته باشن

به قوله ابو ریحان بیرونی غیر ممکن غیر ممکنه ،  و دلیل این نشدن یا به آرزو نرسیدن ضعف و 

محدودیت آدمای حاله ، حالا ممکنه ضعفه مادی مثه امکانات زندگی  واسه اونایی که در آمد کمی  دارن

یا وسیله ای میخوان که هنوز ساخته نشده و...

یا معنوی که مثله علم ماورا یا... که بازم قدرت روحیشو یا... پیدا نکردن

خوب بی خیال یه سری از ارزو هامون  نمیشه ،خلاصه نمیشه که بشه

قدیمیا میگن آرزو بر جوانان آر نیست خوب آرزو کنید تا هدفی داشته باشین

تا سلام بعدی خداحافظ

میخوام از این به بعد در مورد یه سرچیزای دیگه مثله تایپینگ پایین به اپم

در مورد چگونه دیدن و چگونه بودن ودر کل در مورد آدما

بابای تا بعد

وقتی که از دستش می دن حسرتشو می خورن

و هر چیم لذت بیشتر حسرت بیشتر
ا

ین دنیا که ما توشیم دنیای کوچیکی نیست بلکه کوچیکی ما از کوچیکی عمرمونه

آدما بعضی وقتا نمی دونن و چیزای باارزش و بی ارزش میدونن

و فقط تظاهر به دونستن میکنن

یه سری ها هم میدونن که وقتی میدونن تازه هیچی نمی دونن

خلاصه وقتی فکر میکنیم یه چیزی قرار اتفاق بیفتاده اون اتفاق نمی افته و وقتی که فکر میکنیم میدونیم نمی دونیم

به خاطر همین نخواسته یا خواسته بعضی وقتا زخمی رو دل کسایی بی دلیل میذاریم که سالها طول میکشه زخمشون التیام پیدا کنه

حرفا زیادن ودل منم عینهو سکه درو سخته طاقت باز کردن زخمای قدیمی رو نداره

بابای

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت و دزدید و به جاش یه زخم رو قلبت هدیه داد

زول بزنی و به جای اینکه لبریز از کینه نفرت بشی حس کنی هنوزم دوسش داری.

چقدر سخته دلت بخواد باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده.

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی ولی وقتی دیدیش

هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی.

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه

امه مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی

 و اون وقت آروم زیره لب بگی گل من باغچه ی نو مبارک.

شب است و باز دلم داغدار تنهایست

نگاه خسته ام آینه دار تنهایست

بیا وهستی خود را چون رود جاری کنم

که دشت خاطره ام شوره زار تنهاییست

من مسافر غمگین کوچه حزنم

که روی شانه من کوله بار تنهایی است

در این سکوت غم انگیز و سرد پاییزی

دلم شکسته ترین شاخسار تنهایی است

بیا و قلب مرا میهمان پنجره کن

که سالهاست دلم داغدار تنهایست!

نمی دونم چی بنویسم . چی بنویسم که یه کم آرومم کنه...!!!؟

فقط می دونم این روزا دارم دیوونه می شم شبا اصلا" خوابم نمی بره

روبه روم چیزی جز تاریکی نمی بینم فقط غم وغصه ست که رفیق تنهاییام شده

همیشه توی تنهاییام می شینم و به خودم می گم :  ای کاش می فهمید که

 چقدر دوسش دارم. ای کاش سردی دستامو حس می کرد. ای کاش هیچ وقت

نمی رفت. ای کاش... ای کاش   ای کاش    ای کاش ...!!!؟

این ای کاش ها توی دلم مثل یه عقده شده با این که می دونم که اون دیگه

 هیچوقت بر نمی گرده ولی هنوز با خودم میگم ای کاش و چشمام چشم به راهشه

دلم هم می گه بر می گرده .

فقط برام دعا کنید شاید بیاد

مثل اینه ترک دارد دلم

با تو درد مشترک دارد دلم 

بال پرواز مرا اتش زدند

داغ صدها شاپرک دارددلم

روزو شب از درد می پیچم به خود

چشم گریان از فلک دارد دلم

غربتم را هیچ کس باور نکرد

انتظار از نی لبک دارد دلم

کس نمی اید بگیرد دست من

از تو امید کمک دارددلم

سلام این روزا خیلی به کمک شما احتیاج دارم

آخه خاطرات گذشته داره دیونم میکنه .

دیگه نمی تونم تحمل کنم فکر میکنم به اخر خط رسیدم

هیچ وقت جراته اینو پیدا نکردم که توی وبلاگم چیزی در مورده عشقم بنویسم

آخه می ترسدم خاطراته تلخه گذشته رو مرور کنم .

میریختم توی دلم و به خودم می گفتم هیچ اتفاقی نیفتاده

به خاطر همینم این روزا دارم دیونه می شم شبا تا صبح دوره خودم می چرخم

 و از خودم صد بار  می پرسم اخه چرا ... چرا چرا چرا رفت؟

 امروز اومدم تا یه کم خودمو خالی کنم تا شاید خوابم ببره

سکوت معنای عمیق حقیقت وسکوت ژرفای مملو از ندامت

این روزا دلم گرفته موندم چی کار کنم یه نفرم نیست که دلمو پیشش خالی کنم

دردو دلامو بریزم بیرون دریغ از یه رفیق خو ب. پیش هر کی دلمو خالی کردم

راز نگه دار نبوداین روزا از زندگی کردن خسته شدم حتی نفس کشیدنم برام خسته کننده شده

اصلا"این روزابه درسم اهمیت نمی دم اکثرا سر کلاس درس حواسم پرته ...

کسی که دوستش داشتم تنهام گذاشتو رفت با کس دیگه ای رفیق شد

نمیدونم چی  کم گذاشته بودم براش چرا چرا چرا .اخه چرا رفت؟

حلا دارم چوب اینو می خورم که توی عشقم صادق بودم بجز اون با هیچ کس هیچ کس رفیق نبودم

از دست عزیزان چه بگویم صدای نیست

گر کلمهای هم هست دگر حوصله ای نیست

سر گرم بخود زخم زدندر همه عمرم

هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست

دیری نیست که از خانه خرابان جهانم

بر سقف فرو ریخته ام چاچله ای نیست

در حسرت دیدار تو اواره ترینم

هر چند که تا خانه تو فاصله ای نیست